Bu yazının ilk bölümü Global Pazar ve Ulusal İnsan Kaynakları (1) yazısındadır.

Bir ülkenin demografik özellikleri uzun vadede kaderini belirleyecek olan sosyal ve ekonomik sorunlarının habercisi olabilir.

Türkiye'nin 2050 yılında dünyanın en kalabalık nüfusuna sahip ilk 20 ülkesi arasına gireceği tahmin ediliyor. Birleşmiş Milletler'in tahminlerine göre 98 milyon, ABD Nüfus İdaresi tahminlerine göre 103 milyon ve TÜSİAD demografi raporuna göre de 88 milyonluk nüfus ile bugüne oranla daha kalabalık, hatta en kalabalık Avrupa ülkesi olacağımız öngörülüyor.

Gelişen tıp teknolojileri sayesinde insanların yaşam süreleri de artıyor. DİE verilerine göre örneğin 1990 yılında ortalama bir Türk'ün yaşam süresi 66.4 yıl iken aynı süre 2000 yılına geldiğimizde 68.7'ye yükseliyor, bebek ölüm hızı ise aynı yıllar için % 52.4'den %38.3'e düşüyor.

Doğumların artması, yeni doğan ölümlerinin azalması ve yaşam süresinin uzamasıyla uzun vadede artacak olan nüfusun yaratacağı sorunların çözümüne yönelik tedbirlerin alınması gerekiyor. Son nüfus sayımına göre 67.803.927 kişiden oluşan tüm ülke nüfusumuzun yaklaşık % 58'e varan oranı da 30 yaş altındadır ve OECD 2002 verilerine göre eğitim seviyesi düştükçe işsizlik oranı artmaktadır.İlköğretim düzeyinde işsizlik % 45.4, ortaöğretim düzeyinde % 32.6 ve yükseköğrenim düzeyinde ise % 17,9 olarak istatistiklere yansımıştır..

Nüfusun artması, tüketimin artması anlamına gelmesinin yanı sıra, daha fazla okul, daha fazla hastane daha fazla barınacak mekan ve daha fazla istihdam alanının yaratılması anlamına da geliyor. Özellikle istihdam alanı yaratma konusunda oluşturulması gereken altyapı ve planlamanın olmaması halinde halihazırda borç batağında olan sosyal güvenlik sistemimizin (SSK, Bağ-Kur, Emekli Sandığı) üzerine binen mali yükün çığ gibi büyüyeceği ve belki de çözümsüzlük içine gireceği olasılıklar dahilinde görünüyor.

Teknolojinin yardımı ile fiziksel güç gerektiren bir çok iş, yerini geçen yüzyılda makinelere devretti, artık kaliteli, farklılık yaratan, entelektüel sermayesi fazla insanlar kurumlara ve ülke ekonomilerine daha fazla katkı sağlıyor. Bahsedilen bu duruma günümüzden bize en yakın örnek şüphesiz Almanya olacaktır. Almanya 1960'lı yıllarda büyümekte olan ekonomisinin ek iş gücü ihtiyacını güney Avrupa ve de Türkiye'den karşılamıştı ve çoğunluğu meslek sahibi olmayan bir çok Türk için iş kapısı olmuştu.

Aynı Almanya, yaşlı nüfusun sayısının artması ve yeni doğan sayısının az olması sebebi ile 2035 yılında dünyanın en yaşlı ülkesi olmaya aday ve yeniden 2005 yılı içerisinde yabancı göçmen işçi istihdam edeceğini açıkladı. Almanya kabul edeceği yabancı çalışanların kalifiye ve meslek sahibi olmalarını özellikle de; mühendis ve bilgisayar teknolojilerinden anlayan ara elemanlardan oluşmasını tercih edecek. Ülkenin demografik yapısı ülkenin geleceğini ciddi bir şekilde zorluyor olsa gerek ki alınacak bu göçmenlerde Almanca bilme zorunluluğu da aranmayacak, hatta gelenlerin adaptasyonu için gereken masraflara fon bile ayrılıyor.