Son günlerde en popüler deyimler arasında kurumsallaşmak yer alıyor. Kurumsal bir organizasyona sahip olmak işverenlerin , kurumsal bir şirkette çalışmak iş arayanların tercihi. Peki herkes kurumsallaşmak isterken neler yaşanıyor?

Kurumsallaşma yolunda ilerleyen firmalar çekirdek yönetimlerinden çıkıp işinin profesyonellerine yerlerini bırakmak isterken farklı deneyimler yaşıyor. En sık rastlanan ise firma / kurum sahibinin yönetimi tek elden yönetme isteği oluyor. Çalışanlar ise prosedür ve kalite formları arasına sıkışıp kalıyor. Misyon vizyon tanımları arasında sıkışıp kalan çalışanların yaratıcılıkları sıklıkla ölüyor.

Kurumsallaşma sürecinde değişim kaçınılmaz. Aile şirkeleri ise yaşanacak değişimler için engel olabiliyor. Öncelikle aile şirketi yapılarında -ki Türkiye'de ne kadar büyük olursa olsun bu tür firmalar çoğunluk gösteriyor - " Bu şirketin patronu benim, ben yönetirim" zihniyetinden kurtulmak gerekiyor. Yoksa " Eğer şirket kurucusunun çizdiği çember içinde sıkışıp kalırsa, kurucusu öldüğü"nde, şirket de ölür!" (Ishac Adizes) deyimi gerçek oluyor.

Şirketlerin kurumsallaşırken şeffaf, strateji ve performans beklentileri belirlenmiş, etkin yapılanmış olması gerekiyor. Çalışanlar açısından performans kriterlerinin mutlaka oluşturulması gerekiyor. Ücretlendirme de çalışan kişinin gelişimine ve belirlenmiş performans kriterlerine göre mutlaka kararlılık sağlamak gerekiyor. Ahbap çavuş ilişkisiyle ona beş lira buna on lira zamanı çoktan geçti. Çifte şapka taşımak artık çözüm değil. Herkese eşit davranmak gerekli.

Sözün kısası; kurumsallaşma sürecinde şirkete duyulan güvenle birlikte belirsizlik ortadan kaldırılmalı, çalışanların verimliliği arttırılmalı. Tüm çalışanların profesyonelleşmesi hedeflenirken şeffaf ve devamlılık ilkesine dayanan pozitif yaklaşım izlenmeli, şirketin sosyal sorumluluk ve kurum içi iletişim ile yakınlaşması sağlanmalı.